ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΔΕΣΠΟΤΟΠΟΥΛΟ (κείμενο της ΚΙΚΗΣ ΑΛΑΤΖΟΓΛΟΥ)
Γνώρισα τον Κωνσταντίνο Δεσποτόπουλο στο Κέντρο Φιλοσοφίας της Ακαδημίας Αθηνών στην οδό Αναγνωστοπούλου 14 τη δεκαετία του ’ 80. Ερχόταν καθημερινά για να τελειώσουμε το Λεξικό των Προσωκρατικών που είχε αρχίσει μερικά χρόνια πριν. Ερχόταν σαν συνεργάτης και όχι σαν Ακαδημαϊκός. Άκουγε και συζητούσε, πρότεινε και αντιπρότεινε, στο τέλος μάλλον επικρατούσε η γνώμη του, όχι από επιβολή αλλά από αβίαστη παραδοχή των γνώσεων του γύρω από τον αρχαίο κόσμο, τη γλώσσα και τη γραμματεία του. Στα διαλείμματα της δουλειάς απολαμβάναμε την παρουσία και την ενεργό συμμετοχή του σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής, κυρίως της λεγόμενης πνευματικής. Απολαμβάναμε τη ζωντάνια του, το πείσμα του για δημιουργία, τον εφηβικό ενθουσιασμό του για θέματα που τον έκαιγαν, και πολλές φορές την αναπόληση της περιπέτειας μιας ζωής που ξεκίνησε από τη χαμένη τώρα πια ανατολική όχθη του Αιγαίου για να ριζώσει στη δυτική, μεταφέροντας τα πάθη και τη σοφία του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Ήταν μορφή-σύμ...